Wiele osób z choroba Parkinsona doświadcza zjawiska tzw. unieruchamienia (zamrożenia). Nazwa ta określa zjawisko nagłego zatrzymania się podczas chodzenia lub trudności w rozpoczęciu chodzenia i niezdolność do ponowienia ruchu do przodu. Sytuacja  trwa kilka sekund lub kilka minut. Chory odczuwa to jak gdyby jego stopy przymarzły lub były z ołowiu i przylegały do powierzchni po której idzie. Natomiast w myślach chory idzie dalej.Tego rodzaju unieruchomienie pojawia się przy innych czynnościach chorego np.   wstawaniu z krzesła, przy rozpoczynaniu mówienia, przy podnoszeniu filiżanki lub próbie wstania z łóżka. Około 30% osób z chorobą Parkinsona odczuje w pewnym okresie choroby problemy tzw. unieruchomienia (zamrożenia). Zjawisko to powoduje coraz większą izolację i lęk chorego odnośnie spotkań towarzyskich, miejsc  publicznych. Unieruchomienie może również doprowadzać do problemów z utrzymaniem równowagi i zwiększyć ryzyko upadku.
Jaka jest przyczyna unieruchamiania (zamrożenia)?
Dokładna przyczyna nie jest poznana. Unieruchamianie przybiera wyraźnie ostrzejszą formę, gdy chory jest niespokojny, gdy znajdzie się w stresowej sytuacji lub straci poczucie pewności i koncentracji. Najczęściej zdarza sie to np. w miejscach zatłoczonych lub nieznanych choremu,  przy zbliżaniu się do drzwi lub wind,  podczas przechodzenia przez wąskie przejścia pomiędzy krzesłami/ławkami (teatr, kościół), przy okazji zmiany znanej choremu nawierzchni np. z gładkiej na nierówną lub przy wchodzeniu/schodzeniu na/z dywanu.
Należy podkreślić, że nie ma żadnych reguł zachowania się chorego.
Nie można przewidzieć, czy i kiedy chory ulegnie unieruchomieniu (zamrożeniu). Zaobserwowano jednak,  że zjawisko to częściej  występuje u chorych, którzy w początkowym stadium choroby Parkinsona mieli trudności z poruszaniem się i utrzymaniem równowagi lub od wielu lat przyjmują lewodopę. Jednakże, unieruchomienie może występować też u osób nie przyjmujących lewodopy.Istnieje opinia, że pewną rolę mogą tu odgrywać inne neuroprzekaźniki w mózgu niż dopamina.
Decyzja o utrzymaniu kroku o tej samej długości jest automatyczna,  mózg działa jak autopilot. U chorych z chP decyzja ta nie jest automatyczna i szybka. Unieruchomienie może nastąpić również podczas gwałtownego zwrotu, dając tym znak, że nastąpiło przerwanie przekazu od autopilota. Wszelkie zamiany w przyjmowaniu leków czy zachowaniu chorego, należy omówić z lekarzem prowadzącym i skrupulatnie przestrzegać jego zaleceń.
Chociaż zabiegi chirurgiczne okazały się być korzystne dla wielu pacjentów z chorobą Parkinsona, to objawy chorobowe, które dadzą się usunąć tą metodą nie obejmują unieruchomienia (zamrożenia). Jednak głęboka stymulacja mózgu skutecznie pomaga w leczeniu opisanych epizodów zamrożenia.
Postępująca choroba Parkinsona wpływa ujemnie na postawę i utrzymanie równowagi przez chorego. Jeżeli unieruchomienie (zamrożenie) następuje w pozycji pochylenia (zgarbienia), ze stopą oderwaną od podłoża, to chory jest bardziej narażony na upadek.  Fizjoterapeuta może zaproponować rehabilitację zmniejszającą ryzyko upadku. Polega ona na ćwiczeniach zmiany chodu oraz postawy ciała m.in.:  nauka stawiania najpierw pięty przy chodzeniu, prostowanie postawy ciała oraz poszukiwanie indywidualnych sposobów radzenia sobie z dolegliwościami.
Próby wykorzystania tych wszystkich metod są bardzo ważnym psychologicznym czynnikiem ułatwiającym pokonanie trudności. Nauka prostowania się w pozycji stojącej i stawiania stopy najpierw piętą, daje większą stabilność w chodzeniu i pozwala choremu na łatwiejsze odzyskanie równowagi.