Mniej znanymi aspektami choroby Parkinsona są skurcze mięśni i dystonie. Różnią się one od zwykłych skurczy mięśni, mają inne przyczyny i wymagają odmiennego leczenia. Chorzy z chorobą Parkinsona często stwierdzają, że są bardziej skłonni do odczuwania całej różnorodnej gamy bólów niż pacjenci z innymi dolegliwościami np.: sztywność mięśni i zmniejszenie lub całkowity brak ruchu (akinezja) mogą doprowadzać często do trudnego do zniesienia bólu, którego nie da się usunąć zwykłymi środkami przeciwbólowymi.

Co można zrobić, aby pomóc choremu w przypadku skurczu mięśni?
Niektóre z rodzajów skurczy mogą reagować na intensywny masaż, przyłożenie ciepłego kompresu lub termoforu. Pomóc może też zwyczajny ruch albo ćwiczenia rozciągające zalecone przez fizjoterapeutę w celu usunięcia sztywności i bolesności mięśni. Jeżeli powyższe zalecenia nie dają efektu, to można zażyć inne środki zwiotczające mięśnie za pozwoleniem lekarza.

Co to jest dystonia?
Są to zaburzenia ruchu, charakteryzujące się przewlekłymi skurczami mięśni, przechodzącymi w spazmy (napadowe bóle) określonych części ciała. Jeżeli dystonia występuje jako wydzielony stan chorobowy, to mówimy o niej jako dystonii pierwotnej. Często jednak łączy się ona z innymi stanami chorobowymi, włącznie z chorobą Parkinsona - i w takich przypadkach często mówi się o niej jako o dystonii wtórnej lub objawowej (symptomatycznej).

Dlaczego dystonia występuje w chorobie Parkinsona?
 Dystonia może dotknąć każdego i może mieć  bardzo bolesny przebieg. Dystonia w chorobie Parkinsona jest zwykle związana z ustępującym działaniem lewodopy (Sinemet lub Madopar), w czasie gdy działanie leku jest mniej skuteczne, oczekując na kolejną jego dawkę. Zjawisko to jest znane jako off. Dletego dystonia może występować nad ranem albo po przebudzeniu. Chory odczuwa bolesne skurcze mięśni i nie jest w stanie wstać z łóżka dopóki poranna dawka lekarstwa nie zacznie działać. Zjawisku off dystonia można czasem zaradzić, dawkując lewodopę o przedłużonym działaniu, cztery do sześciu godzin, natomiast w okresie nocnym - taką możliwość należy omówić z lekarzem rodzinnym lub ze specjalistą w szpitalu. Przedstawiona sytuacja nie jest jedyną, w której dystonia może występować przy chorobie Parkinsona i faktem jest, że można ją przypisać także działaniu samej lewodopy - w momencie, gdy oddziaływuje ona najsilniej. Zjawisko to jest znane jako on dystonia, a jego przyczyną jest zbyt duża ilość dopaminy w mózgu, nadmiernie stymulująca mięśnie chorego. Ponadto, występowanie dystonii w chorobie Parkinsona może nie być związane z dawką lewodopy i może ono występować jako stan chorobowy sam w sobie. Może to mieć miejsce w dowolnej porze dnia, ale w zasadzie taki stan trwa krócej niż okresy dystonii związanej z zażywaniem lewodopy.

Jakie części ciała są narażone na działanie dystonii?
Silniejsza dystonia występuje zazwyczaj po tej stronie ciała, po której objawy choroby Parkinsona są bardziej wyraźne. Dystonię można zlokalizować w obrębie pojedynczego muskułu lub grupy muskułów, lecz u chorych na Parkinsona najczęściej objawia się ona w stopach. Skurcze mięśni strzałkowych mogą powodować zawijanie się palców u nóg. Stopa może również skręcać się w stawie skokowym. Chociaż u osób z chorobą Parkinsona dystonia występuje najczęściej w stopach, to jednak może się ona ujawnić w innych częściach ciała. Rzadziej, u pacjentów z chorobą Parkinsona występują inne zmiany dystoniczne np.: skurcze ręki przy czynnościach precyzyjnych lub pisaniu, dystonia szyjna, skurcz powiek, objawiający się częstym mruganiem i suchością gałki ocznej, dysfonia strun głosowych. 

Jak można leczyć dystonię?
Najczęściej poprzez masaże, rozciąganie mięśni, ogrzewanie miejsc zaatakowanych, wypoczynku na leżąco, pamiętając zawsze o zidentyfikowaniu pierwotnej przyczyny tej dolegliwości. Dystonia związana z lewodopą powinna być kontrolowana poprzez dawkowanie leków ich rodzaju i godzinach przyjmowania (powadzenie dzienniczka).Najważniejszą sprawą jest przedyskutowanie problemu dystonii, które nas nękają z lekarzem prowadzącym. Wszelkie zmiany w przyjmowaniu lekarstw lub dodawaniu innych leków należy bezwzględnie omówić ze swoim neurologiem.
Chirurgiczne leczenie dystonii nie jest powszechne, lecz może być rozważone w niektórych przypadkach, gdy chory nie reaguje na leczenie farmakologiczne. Procedury chirurgiczne, takie jak talamotomia, palidotomia i głęboka stymulacja mózgu, stosowane już w leczeniu samej choroby Parkinsona, zostały uznane jako przydatne w leczeniu dystonii.