Wiele osób z chorobą Parkinsona doświadcza depresji. Może ona występować w każdym stadium choroby, pojawia się niekiedy nawet przed objawami widocznymi dla otoczenia. Ciągłe zmęczenie i przygnębienie, czasami drżenie kończyn - to nie oznacza pojawienia się choroby Parkinsona, chociaż czasami depresję uznaje się jako nieodłączny składnik choroby. Niekiedy wstępne rozpoznanie choroby Parkinsona może spowodować pojawienie się stanów depresyjnych. Związane jest to z ciągłym myśleniem o utracie w przyszłości niezależności osobistej i zawodowej, ograniczenia aktywności życiowej itp. Wydaje się, że w większości przypadków występuje depresja chemiczna i reaktywna. W szczególności wydaje się, że występują dwa główne okresy, kiedy depresja najczęściej występuje, głównie tuż po postawieniu diagnozy oraz w czasie kiedy leczenie nie przynosi spodziewanych rezultatów. Warto przypomnieć, że depresja jest dość powszechną chorobą. Jednakże częstość występowania depresji wśród parkinsoników niełatwo ocenić z uwagi na trudne do oceny przyczyny - choroba, leki, stan chorego. W innych przypadkach może to być znacznie poważniejsze. Może występować ogólne uczucie smutku i pesymizmu, uczucie płaczu, pasywność i brak motywacji działania, myśli depresyjne - to jeszcze nie jest klasyczna depresja.Należy nadmienić, że stany depresyjne mogą zmniejszyć libido, zakłócić sen, wywołać niewytłumaczalne zmęczenie, utratę apetytu i wagi. W tej sytuacji jak najszybciej należy się zwrócić do lekarza.

Dlaczego właśnie Ja ?
 Niektórzy chorzy mogą być bardziej skłonni do depresji z powodów  biologicznych lub społecznych. Zadawanie sobie pytania dlaczego właśnie Ja choruję na chorobę Parkinsona jest nierozsądne i nie powinno być przyczyną depresji. Równie dobrze takie pytanie może sobie zadać każdy mając katar czy ból zęba. Niemniej jednak symptomy choroby Parkinsona i zmiany w prążkowiu mózgowym (brak dopaminy) mogą przyczyniać się do powstania depresji. Dlatego chorzy powinni zgłaszać się do specjalistów w celu zapewnienia kuracji neurologicznej i psychiatrycznej. Jedynie specjaliści będą w stanie pomóc w zdiagnozowaniu rodzaju depresji, jak również zaproponować leki antydepresyjne, które nie wchodzą w negatywne reakcje z lekami zawierającymi lewodopę.
 Najczęściej stosowanymi lekami antydepresyjnymi dla chorych z chorobą Parkinsona są leki stosowane od dawna zwane lekami trójcyklicznymi (takimi jak na przykład amitryptylina), oraz leki nowsze będące inhibitorami. Podstawowa zasada jaka nas obowiązuje, to wizyta chorego i jego opiekuna u specjalisty. Niekiedy mogą nam pomóc naturalne metody leczenia, ale bezwzględnie powinniśmy szukac porady u naszego lekarza i trapeuty. Zalecanym bardzo prosty środkiem na depresję w przypadku parkinsoników są regularne spacery. 

Depresja opiekuna
Z pewnych badań wynika, że do 34 % opiekunów wykazuje objawy depresji (niestety, okazało się, że główną przyczyną stresu u opiekunów była depresja pacjentów z chorobą Parkinsona, którymi się opiekowali). Jednak opiekunowie - szukając pomocy i metod leczenia - mogą również korzystać z ogólnie zalecanych zasad postępowania. Depresja nie jest czymś zawstydzającym, przydarza się wielu osobom w trudnych chwilach życia, ale pamiętajmy, że mamy przyjaciół, którzy mogą nam pomóc.