Metody diagnozowania jak i leczenia w ostatnim dziesięcioleciu pozwalają optymistycznie spojrzeć na najbliższą przyszłość.
Dostępne leki pozwalają poprawić jakość życia chorego lecz nie hamują postępu choroby. Dlatego prowadzi się wiele badań, które mają na celu zmienić aktualną sytuację.
Niestety nowoczesne leki dość często powodują poważne reakcje niepożądane.
Należy zaznaczyć, że leczenie choroby Parkinsona wymaga m.in.:
- dokładnego określenia celu działania leku;
- rozpoczęcie terapii danym lekiem musi być bardzo powolne, a dawki nowego leku powinny być początkowo słabe. Przy rozwoju choroby również ważne jest dokładne dostosowanie dawki do potrzeb chorego;
- leki, z których rezygnujemy muszą być odstawiane również powoli;
- każde leczenie musi być indywidualnie dostosowane do każdego chorego a w czasie leczenia należy brać pod uwagę:
      - wiek chorego;
      - stopień zaawansowania choroby;
      - objawy neurologiczne;
      - oczekiwania pacjenta;
      - doświadczenie lekarza;
      - poprzednią terapię;
      - koszty leków;
- leczenie powinno uwzględniać postępy medycyny w diagnozowaniu choroby Parkinsona;
- biorąc pod uwagę uciążliwości związane z chorobą, lekarz powinien rozmawiać z pacjentem i jego rodziną, aby zaplanować jasną strategię terapeutyczną;
- wizyty u lekarza powinny być regularne;
- w przypadku planowanego zabiegu neurochirurgicznego chory musi być poinformowany o dokładnym przebiegu i celu zabiegu.

Od ponad 30 lat i prawdopodobnie jeszcze długo najskuteczniejszym lekiem jest lewodopa. (z inhibitorem:  benserazyd  albo karbidopa).
Najczęściej stosowanymi preparatami są:
Madopar (lewodopa + benserazid)
Sinemet (lewodopa + karbidopa)
Stalevo (lewodopa + karbidopa + entacapone).

„Miodowy miesiąc” przyjmowanej lewodopy na ogół trwa około 5-6 lat, póĄniej rozpoczynają się problemy, np. krótkie działanie leku, problemy z wchłanianiem, ruchy mimowolne.
W tej sytuacji trzeba odpowiednio dobierać terapię i stosować dodatkowe leki zaordynowane przez lekarza, a mogą to być:
- inhibitor COMT lub agonista dopaminergiczny;
- środki antycholinergiczne, które zawierają biperiden lub procyklidynę.
Często stosowanym lekiem jest Amantadina, która zmniejsza drżenia oraz ruchy mimowolne (dawka stosowana 200-400 mg/dzień).

Na podstawie codziennej praktyki należałoby stwierdzić, że tak duża ilość leków jest do dyspozycji chorych, lecząc skutecznie symptomy choroby Parkinsona.
Lewodopa jest podstawowym składnikiem leków, natomiast pozostałe leki, regulują jej wchłanianie. Jest najskuteczniejszym lekiem, chociaż  przyczynia do powstawania skutków ubocznych. Natomiast agoniści dopaminergiczni mogą powodować arytmię serca, stąd wskazana ostrożność przy stosowaniu tych leków. Stosowanie agonisty receptorów dopaminowych (ropinirol) jest wskazane w leczeniu początkowym, ale także w leczeniu skojarzonym z lewodopą, kiedy działanie lewodopy staje się niewystarczające. Również leczenie skojarzone umożliwia zmniejszenie dobowej dawki lewodopy.
Wszystkie symptomy choroby Parkinsona można leczyć również  za pomocą zabiegów neurochirurgicznych polegających na wszczepieniu elektrod i instalowaniu stymulatorów.
 
Dr Pierre R. Burkhard, Dr Jean-Gry Villemure, Pr Francois J.G. Vingerhoets

Bibliografia:
· Olano C.W., Watts R.L., Koller W.C. An algorithm (decision tree) for the management of Parkinson’s diesese (2001): Treatment guidelines
· Krack P., Batir A., Van Blercom N, et al. Five-year  follow- up of bilateral stimulation of the subthalmin nucleus in advanced Parkinson’s disease. N. Engl J. Med 2003; 349:1925-33

Opr. Jerzy Łukasiewicz, Maciej Wilk