Powszechnie panuje przekonanie, że zespół chorobowy określany „chorobą Parkonsona” lub „parkinsonizmem” występuje najczęściej między 40 a 70 rokiem życia i ma cechy powoli postępującego schorzenia układu nerwowego. Dominującymi objawami jest tu wzmożenie napięcia mięśniowego, zubożenie ruchowe – także w zakresie mięśni twarzy (twarz maskowata), ślinotok, drżenie spoczynkowe kończyn górnych, trudności w chodzeniu. Niewiele miejsca natomiast w piśmiennictwie poświęcono tym objawom u dzieci i młodzieży. Nie jest możliwe wyliczenie wszystkich procesów chorobowych, które mogą manifestować się objawami parkinsonizmu. Najczęstszą przyczyną parkinsonizmu u dzieci i młodzieży jest wirusowe zapalenie mózgu, przy czym parkinsonizm może być tu przewlekłą fazą tej choroby. Wystąpienie objawów parkinsonizmu u dzieci w związku z zapaleniem mózgu może powstać wkrótce po ostrym okresie tej choroby. Jednak obserwowano pacjentów, u których przerwa między ostrym okresem zapalenia mózgu a pojawieniem się wczesnych objawów parkinsonizmu trwała od 1-go do 10 roku życia, a nawet 20 lat. Ciężkość przebiegu i przedłużania się ostrego okresu wirusowego zapalenia mózgu przyspieszyć może u dzieci wystąpienie objawów parkinsonizmu.
   Następną przyczyną parkinsonizmu u dzieci stwierdzić można również po przebytym ciężkim urazie czaszki ze stłuczeniem mózgu oraz w przypadku guzów mózgu.
Objawy omawianego zespołu chorobowego stwierdzić można także u pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym. Oprócz objawów uszkodzenia dróg piramidowych, możemy obserwować tu także cechy spowolnienia psychoruchowego z charakterystyczną dla parkinsonizmu maskowatą twarzą, wyciekającą z ust śliną, powolną, niewyraĄną mową drżeniem kończyn.
   Istnieje ponadto szereg postępujących schorzeń rodzinno-dziedzicznych głównie z uszkodzeniem dróg pozapiramidowych o obrazie klinicznym zespołu parkinsonowskiego. Należy tu wymienić chorobę Wilsona. Występuje ona zwykle po 10 roku życia z dominującymi objawami uszkodzenia wątroby. Przyczynę choroby stanowią tu zaburzenia transportu i gospodarki miedzi.
   Następnym  rodzinnym schorzeniem mogącym przebiegać z objawami zespołu parkinsonowskiego jest choroba Huntingtona. Jest to schorzenie o charakterze zwyrodnieniowym o nieznanym dotąd patomechanizmie biochemicznym, uwarunkowanym genetycznie. U dzieci i młodzieży choroba ta manifestuje się sztywnością, otępieniem i występowaniem napadów padaczkowych. Choroba ma charakter powolny, z postępującym otępieniem psychicznym, zaburzeniami chodu oraz innymi objawami o typie zespołu parkinsonowskiego. U pacjentów tych można obserwować zaburzenia w chodzeniu, patrzeniu, objawy otępienia, maskowata twarz, nasilenie się ruchów pląsawiczych. Następnym zespołem chorobowym jest parkinsonizm dziecięco – młodzieżowy (Choroba Hunta). Zespół ten wymaga różnicowania z chorobą Huntingtona i Wilsona. Wyraża się on klinicznie spowolnieniem ruchowym, maskowatą twarzą, drżeniem spoczynkowym, pochyloną ku przodowi sylwetką ciała, monotonnym głosem przy niezłej sprawności umysłowej. Wymienione objawy nie różnią się w zasadzie od drżączki poraĄnej stwierdzanej u osób dorosłych. Przy obecnym stanie wiedzy i istnieniu wielu różnych teorii dotyczących etiologii parkinsonizmu dziecięco-młodzieżowego (choroby Hunta) nie można jednoznacznie wypowiedzieć się na temat etiologii tego schorzenia. Na szczególną uwagę zasługują tu zaburzenia psychiczne i charakterologiczne mogące występować w parkinsonizmie dzieci i młodzieży zwłaszcza po przebytym zapaleniu mózgu. U pacjentów tych zwolnione są procesy myślowe, występuje stępienie stępienie reakcji uczuciowych. Zaburzenia te niekiedy wyprzedzają obraz parkinsonizmu. Dzieci te są zazwyczaj nadmiernie ruchliwe, skłonne do zaczepek i czynów niszczycielskich.
Przedstawiając niektóre obrazy kliniczne parkinsonizmu dzieci i młodzieży i nie mogąc, ze względu na ograniczoną publikację w niniejszym artykule, z konieczności pomijam zagadnienia leczenia tej choroby.

Opr. Prof. dr hab. Roman Michałowicz