SILVA RERUM  - to nic innego jak dawna „księga domowa”. Stanowiła – jak podaje Władysław Kopaliński w Słowniku wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych – zbiór rozmaitych wiadomości, często utworów o zróżnicowanej formie i treści. W niej zapisywano ciekawe wydarzenia, komentowano życie codzienne.
Dlatego pragniemy, aby wszyscy zainteresowani pisali do naszej księgi domowej o wszystkim, co jest ważne dla nas chorych, ich opiekunów i rodzin.
Zachowana będzie także forma zapisu wspomnieniowa, bo znajdą się tam teksty trochę zdezaktualizowane przez nowe wydarzenia. Chcemy jednak aby pozostały, ponieważ cieszyły się dużym zainteresowaniem z uwagi na swoje wyjątkowe tematy, wartości moralne lub wiadomości medyczne.
Silva rerum to swoista CZYTELNIA dla wszystkich korzystających z naszych stron
www.parkinsonfundacja.pl, www.parkinson.net.pl i www.parkinson.sos.pl

Śpieszmy się
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędki, że nagle się staje
potem cisza normalna, więc całkiem nieznośna
jak uroczystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzę\eć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

           Nie lękajmy się, mamy naszego ŚWIĘTEGO PATRONA w niebie !!!

Informacje o łaskach otrzymanych dzięki wstawiennictwu sługi Bożego Jana Pawła II można przesłać (także po polsku) pod adresem: Vicariato di Roma, Piazza San Giovanni in Laterano 6a, 00184 ROMA lub postulazione.giovannipaoloII@vicariatusurbis.org

Opr. J.Ł.

Jest mi niezmiernie miło i czuję się wyróżniona, że od kilku lat mam zaszczyt współpracować ze Śląskim Stowarzyszeniem Osób Dotkniętych Chorobą Parkinsona. Moje kontakty z ludźmi cierpiącymi i ich rodzinami nie są przypadkowe. Z zawodu jestem dziennikarką radiową, która przez 30 lat życia zajmowała się promocją zdrowia, ale nade wszystko jestem córką człowieka dotkniętego tą chorobą. Wiem, jaki przebieg ma choroba Parkinsona, wiem, jakie wyzwania stawia każdego dnia przed osobą chorą i jej bliskimi. Podziwiam determinację, z jaką walczycie Państwo o swoją sprawność, chylę czoła przed waszymi rodzinami i przyjaciółmi, którzy są przy Was i wspierają Was w tej walce.
Dzięki odbytej niedawno w Katowicach konferencji naukowej, podczas której Przewodniczący Śląskiego Stowarzyszenia Osób Dotkniętych Chorobą Parkinsona Pan Józef Twardak poznał mnie z Panem Przewodniczącym, mam nadzieję na szersze jak dotąd spotkania i współpracę ze środowiskiem ogólnopolskim.
Ze swojej strony zrobię wszystko co możliwe, aby pomóc Państwu przezwyciężyć wszelkie trudności.

Z wyrazami głębokiego szacunku.
Krystyna Bochenek
Senator RP
Przewodnicząca Komisji Kultury i Środków Przekazu

W spotkaniu wzięła udział Pani Lucyna Wiśniewska – Poseł RP, Członek Komisji Zdrowia, Komisji Rodziny, Komisji Kobiet.

Spotkanie otworzył Pan Jerzy Łukasiewicz – Przewodniczący Rady Fundacji i Rady Krajowej Stowarzyszeń Osób z chorobą Parkinsona – następującym przemówieniem:

Szanowni Państwo!
Drodzy Przyjaciele!
W imieniu Rady Krajowej Stowarzyszeń Regionalnych osób z chorobą Parkinsona oraz Rady Fundacji „Żyć z chorobą Parkinsona” serdecznie witam  wszystkich  przybyłych na nasze spotkanie z okazji Międzynarodowego Dnia Solidarności z chorymi na Parkinsona.
W szczególności witam
Chorych, którzy podjęli trud podróży, aby reprezentować swoje stowarzyszenia i być razem,
Panią Susanna Lindvall   Wiceprzewodniczącą Europejskiego Stowarzyszenia  osób z chorobą Parkinsona,
Pana prof.Huberta Kwiecińskiego, Krajowego Konsultanta w dziedzinie neurologii,
Panią Prof. Urszulę Fiszer i wszystkich lekarzy opiekujących się nami,
Przedstawicieli Urzędu miasta St.Warszawy (zaproszeni, nieobecni),
Panią Barbarę Kucharską V- Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej w Urzędzie Wojewody Mazowieckiego,
Przestawiciela Dyrektora Departamentu Zdrowia Publicznego w Ministerstwie Zdrowia (zaproszeni, nieobecni).
Witam z  radością  dziennikarzy i przedstawicieli mediów.
Bardzo dziękuję Pani Marii Kaczyńskiej za objęcie Patronatem Honorowym naszych uroczystości .
Dziękuję Pani Senator Krystynie Bochenek za serdeczność i deklarację pomocy.
Dziękuję Pani dr Lucynie Wiśniewskiej z Komisji Zdrowia Sejmu RP za zrozumienie i pomoc.
Uprzejmie dziękuję naszym partnerom  i sponsorom  -  Dyrekcji Galerii Jana Pawła II, Mazurkas Travel, Restauracji „Gościniec Opolski”, Państwowemu  Przedsiębiorstwu Handlu i Usług, Firmie Roche Polska artystom oraz  wszystkim,  którzy przyczynili się do zorganizowania i uświetnienia dzisiejszego spotkania.

Upłynął rok od dnia jak dziewięć stowarzyszeń regionalnych i Fundacja „Żyć z chorobą Parkinsona”
powołały Radę Krajową i postanowiły wspólnie prowadzić działalność wg zasady
„pomóż sobie sam to inni ci pomogą”.
Każdy chory a parkinsonicy w szczególności, nie mogą skazywać się na niebyt rodzinny czy społeczny. Od nas samych zależy postawa współuczestnictwa w życiu ludzi zdrowych, dawania świadectwa naszej obecności w społeczeństwie. Jest to bardzo trudny sposób na życie z nieuleczalną chorobą, ale często ważniejszy niż posłuszne przyjmowanie leków.
Nie możemy żyć w osamotnieniu i izolacji, potrzebujemy zrozumienia i akceptacji.
Postawa gotowości niesienia wzajemnej pomocy, promowanie pogodzenia się z cierpieniem bez zadawania pytań „dlaczego mnie to spotkało”, to konieczne warunki do spełnienia, aby pozytywnie żyć z chorobą. Nawet w chorobie, życie może być interesujące,  jeżeli umiemy z niego korzystać.
 Rzeczywistość jednak jest bardziej skomplikowana niż sądzimy. Społeczny klimat w Polsce
wokół osób starszych i chorych jest z zasady negatywny. Istnieją stereotypy,
że stary znaczy chory a emeryci myślą tylko o sobie. Starość jest nie medialna
Co można napisać o starym i chorym człowieku w dobie kultu młodości?
W tej  sytuacji musimy dbać o nasze miejsce w społeczeństwie. Nikt  nam jego nie zapewni bez  naszego udziału, darmo przy naszej bierności. Dlatego musimy rozwijać działalność naszych stowarzyszeń, zakładać koła wzajemnej pomocy, organizować grupy rehabilitacyjne, jednoczyć się, mówić w imieniu tych, którzy głosu nie mają.
Nie wyrzekajmy się naszych marzeń, bo współpracując z innymi, możemy je zrealizować. Organizacyjnie jesteśmy przygotowani. Od nas wszystkich zależy jak będzie funkcjonować samorząd chorych na Parkinsona i w jakim zakresie będzie przydatny nam i naszym lekarzom.
Powołana w listopadzie 2004r. Fundacja  „Żyć z chorobą Parkinsona” prowadzi działalność ogólnopolską na rzecz ochrony zdrowia i opieki społecznej wszystkich pacjentów z chorobą Parkinsona a zwłaszcza chorych mieszkających z dala od specjalistycznych centrów medycznych.
Poprzez współdziałanie ze stowarzyszeniami, informację, indywidualną pomoc, integrację, współpracę z lekarzami, inspirację do działania w swoim miejscu zamieszkania, dążymy do poprawy ich życia, obrony ich interesów społecznych, chcemy aby pozostawali jak najdłużej samodzielni  i niezależni.
Szanowni Państwo!
Drugiego kwietnia 2006r. była obchodzona pierwsza rocznica śmierci Największego Polaka i Najsławniejszego Chorego na chorobę Parkinsona – Niezapomnianego Ojca Świętego Jana Pawła II. Uroczystości były imponujące, przybyło pomników, instytutów, ulic jego imienia. Kiedy żył, podziwialiśmy Jego wrażliwość na cierpienie innych, bohatersko znosząc własne, związane  ze skutkami zamachu na Jego życie i chorobą Parkinsona. Żaden pomnik nie będzie żywym świadectwem miłości i pamięci rodaków, ponieważ wartości  duchowych Naszego Papieża nie można zamknąć w brązie ani w kamieniu.
Jesteśmy głęboko przekonani, że powstanie Szpitala Pomnika Jana Pawła II z Centrum Leczenia Choroby Parkinsona i innych chorób układu pozapiramidowego, pozwoliłoby oddać  należny hołd Wielkiemu Człowiekowi i Papieżowi przez obecne i przyszłe pokolenia Polaków leczonych w tej placówce. Byłby to akt podziękowania za Dar jakim był, jest i będzie Ojciec Święty Jan Paweł II dla Polski i dla świata. Mamy nadzieję, że takie Centrum powstanie na terenie inwestycji zaplanowanych przez Fundację „Nie lękajcie się” w Krakowie.
Drodzy Przyjaciele!
Bądźmy dobrej myśli, wiele zależy od nas samych, ale jeszcze więcej od wiadomości ze
świata medycyny. Niektóre z tych informacji przekaże  nam Pani prof. Urszula Fiszer.

Następnie głos zabrała Pani V-Prezes EPDA – Susanna Lindvall.

Warszawa, 9 maja 2005 r.

Pan Profesor Lech Kaczyński
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy
ul. Miodowa 6/8,
00-950 Warszawa

Dotyczy: upamiętnienia w Warszawie Pontyfikatu Jana Pawła II.

Szanowny Panie Prezydencie!

Śledząc ogólnowarszawską dyskusję na temat upamiętnienia „po wieczne czasy” Pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II, Rada Krajowa Stowarzyszeń Osób z Chorobą Parkinsona oraz Fundacja "Żyć z chorobą Parkinsona", uprzejmie proszą w imieniu rzeszy chorych cierpiących na chorobę Parkinsona (w Polsce ponad 150 tys. zdiagnozowanych osób), aby oprócz ew. pomnika w oficjalnym miejscu w Warszawie, powstał Szpital Pomnik Jana Pawła II, Centrum Leczenia Choroby Parkinsona.
Ojciec Święty Jan Paweł II szczególnie był wrażliwy na cierpienie innych, bohatersko znosząc własne, związane ze skutkami zamachu na Jego życie i chorobą Parkinsona.
Żaden pomnik nie będzie żywym świadectwem miłości i pamięci Rodaków, ponieważ tych wartości nie można zamknąć w brązie. Natomiast uważamy, że pamięć osób z chorobą Parkinsona i innych chorych ze schorzeniami pozapiramidowymi, pozwoli oddać właściwy hołd temu Wielkiemu Papieżowi przez obecne i przyszłe pokolenia Polaków, leczonych w tej placówce.
Dlatego zwracamy się do Pana Prezydenta z inicjatywą wybudowania lub raczej aranżacji istniejącego obiektu na terenie Warszawy (może Szpital S.S. Elżbietanek na Mokotowie?) jako Szpitala Pomnika Jana Pawła II, Centrum Leczenia Choroby Parkinsona.
Ten gest  mieszkańców Warszawy byłby faktycznym aktem miłosierdzia, z którego płynie posłannictwo pomocy drugiemu człowiekowi. Sądzimy, że Ojciec Święty byłby szczególnie wdzięczny Warszawie, ponieważ w tej idei zawarte jest całe Jego posłannictwo- świadectwo wiary, żarliwej modlitwy i nadanie godności osobie cierpiącej.
Z naszej strony będzie to podziękowanie za DAR jakim był, jest i będzie Ojciec Święty Jan Paweł II dla świata i Polski.
Znając ograniczenia czasowe Pana Prezydenta, jestem w każdej chwili do dyspozycji, aby przybliżyć nasze niepokoje o przyszłych chorych i skonkretyzować nasze projekty.

Łączę wyrazy szacunku      
                                     
Jerzy Łukasiewicz
Przewodniczący Rady Krajowej Stowarzyszeń osób z chorobą Parkinsona
Inicjator i V-Przewodniczący Rady Fundacji "Żyć z chorobą Parkinsona”
Warszawa, 07.05.2005 r.

List otrzymany z biura Prezydenta Lecha Kaczyńskiego 10 sierpnia 2005r.

Pan Jerzy Łukasiewicz
Przewodniczący Rady Krajowej
Stowarzyszeń Osób z Chorobą Parkinsona

Szanowny Panie,
Serdecznie dziękuję za nadesłane przez Pana interesujące propozycje odnoszące się do upamiętnienia postaci Jana Pawła II w Warszawie, uprzejmie zawiadamiam, że zostały już podjęte następujące działania: Rada miasta stołecznego Warszawy uchwałą z dnia 31 lipca 2005r. powołała samorządową instytucję kultury pod nazwą „Centrum myśli Jana Pawła II”. Przedmiotem działania Centrum będzie prowadzenie badań nad nauczaniem Jana Pawła II i upowszechnienie wiedzy o Jego życiu i działalności. Tego samego dnia Rada podjęła również uchwałę w sprawie zasad udzielania uczniom i studentom stypendiów m.st. Warszawy im. Jana Pawła II.
Jednocześnie informuję, że Urząd m.st. Warszawy prowadzi w tej chwili konkurs urbanistyczno – planistyczny na upamiętnienie obecności Ojca Świętego Jana Pawła II na pl. Piłsudskiego. Uczestnikami konkursu mogą być zarówno osoby prawne lub jednostki nie posiadające osobowości prawnej, jak również osoby fizyczne (w tym zespoły autorskie). Wnioski o dopuszczenie do udziału w konkursie składać można do 08.09.2005r. (do godziny 16.00), zaś termin składania prac konkursowych mija 07.10.2005r. (o godz. 16.00).
Ogłoszenie o konkursie znajduje się w Internecie pod adresem http://ogloszeniabzp.um.warszawa.pl, natomiast regulamin konkursu dostępny jest na stronie http://ogloszeniabzp.um.warszawa.pl/pliki/regulamin.pdf. Wnioski o dopuszczanie prac do udziału w konkursie można odebrać w Biurze Naczelnego Architekta Miasta w Pałacu Kultury i Nauki (Pl. Defilad 1, piętro 13, tel.: 656-67-13).

Z poważaniem,
ZASTĘPCA DYREKTORA
Biura Prezydenta
Renata Dąbrowska – Giedrojć

AKTYWNOŚĆ  HONOROWEGO  PREZESA  WIT  KOL.  JERZEGO  ŁUKASIEWICZA
500 tys. osób w Polsce cierpiących na chorobę Parkinsona znajduje coraz większe oparcie w efektach działalności Fundacji „Żyć z chorobą Parkinsona” założonej przez kol. Jerzego Łukasiewicza, który był też inicjatorem tego przedsięwzięcia. W sobotę w Galerii im. Porczyńskich odbyła się konferencja naukowa związana z celami i sposobami łagodzenia skutków choroby. 23 kwietnia br. program I Polskiego Radia jak w każdą niedzielę od godz. 9.00 transmitował nabożeństwo, tym razem związane m.in. z 251 rocznicą  śmierci lekarza, który odkrył  i opisał tą chorobę. Kazanie nawiązywało do w/w problemów zdrowotnych wielu coraz młodszych osób w Polsce i na świecie , wymieniona też  była Fundacja niosąca coraz większą pomoc cierpiącym. Fundacja figuruje jako organizacja pożytku publicznego w spisie który daje możliwość przeznaczenia kwot (z podatku lub dochodu) wspomagającym  jej działalność. Uczestnicy konferencji zwiedzili również autokarem Warszawę, bo takich okazji nie za wiele dla osób z różnych rejonów kraju i uzależnionych  skutkami  choroby Parkinsona.

Serwis Prasowy Warszawskiej Izby Turystyki